ZAMANA DAİR gülhan karadağ
Kim demiş zaman soyuttur diye ,yüzündeki çizgilerdir zaman…çürüyen meyveler , acıyan yüreğin , ölen bedenindir.zaman acıtır ,unutturmaz denildiği gibi acıları; biriktirir yüreğinde ,
Ne zaman ki almaz kase içine dolan kanı o zaman ölür insan ,kalbine inmesi deyimi budur işte , zamanın acıları unutturması yalandır,zaman ancak anıları biriktirir ve acılarla kilitler birbirine …anıyı hatırlasan acın gelir aklına ,acını hatırlarsan anın. Yani zaman sadece öldürmez ölene kadar öldürür.

DENEMELER(g.karadağ)


İNSAN
İnsan en kadim sırdır. asırların sırrını içinde taşır. Mevlana ‘’Her insan büyük bir alemdir. İnsan düşünceden ibarettir .Geriye kalan et ve sinirdir ‘’der ; insan et ve sinirden ibarettir demeye getiren Nietzsche ‘ye asırlar öncesinden nazire yaparcasına…ben derim ki insan et ve sinir biraz da düşüncedir.
Düşünmeyen ,idrak etmeyen ,yasamın güzelliğini ruhunda hissetmeyen ,hayvani zevklere gark olmuş insan et ve sinirdir sonrası yok…Bu en az gelişmiş insan modelidir bu yarı insan kimin eseridir? Çürümüş toplum yapısının ilahı ya da ilahesidir o.yarı insandır yarı tanrı kendince . kitlelere yön vermek ister, kendine yön veremezken. O her şeydir aslında hiçbir şeyken…
Evrenin merkezine kendini koyarak diğer canlıları görmezden gelen insanın açmazı
Egosantrik düşüncenin ta kendisidir.Her şey bizlere hizmet için vardır ve her nesil benden sonrası tufan mantığıyla egosantrizmi bile içselleştirmekte ne sonraki nesli ne de dünyanın geleceğine önem vermektedirler.
Hobbes, ne güzel der ;insan insanın kurdudur,diye…bir yanda alemler ummanları içinde taşıyan insan diğer tarafta hemcinsinin kanına susayan insan ben çıkamadım bu işin içinden o yüzden derim ki,insan en kadim sırdır.

Nietzsche ile başlasak:)

Ölüm güç bir şeydir. Ölümün son iyiliği, bir daha ölümün olmamasıdır..! İnsan da ağaca benzer, ne kadar yükseğe ve ışığa çıkmak isterse, o kadar yaman kök salar yere, aşağılara, karanlıklara, derinliğe, kötülüğe